چقدر خوبه که وقتی‌ اعصاب نداری، مجبور نباشی‌ فردا صبحش شیک و مرتب بری سر کار ..

دلم نمیخواد این امتحان رو بیفتم.. از هر نظر که فکر بکنی‌ دلم نمیخواد.. از همه مهمتر دلم نمیخواد یه سال جهنمی دیگه واسه خودم درست کنم.. بعدشم.. حقم نیست..truly نیست..

میدونستم که برمی‌گردم.. اما نمیدونستم چقدر طول بکشه...

دلم تنگ شده.. خسته و نگران.. دوست دارم زود بگذره..زود و امن..

عزیز دل

من چشمهایم را میبندم و به تو و نگاه های قشنگ و صافت، صدای امنت که مثل زنگ خوشبختی، صبح های هر روز مرا آغاز میکرد فکر میکنم و همان حسی که زیبا ترین احساس های دنیاست در من سرازیر میشود..

من کنارت هستم عزیزم.. من ، عاشقانه، کنارت هستم...

عاشقانه....

ایران هستم.

عاشقانه این کشور را، این شهر را و تمام کوچه و بازار و خیابانهایش را دوست دارم. صبح های زود و پنجره نیمه باز اطاقم را که صدای اذان را با باد سرد صبحهای اسفند ماه تو می آورد و خواب را از سرم میپراند، غروب این شهر و رنگ نیلی آسمان تهران و کوچه پس کوچه های تو در تو را که هوش و حواس را از سر من میبرد، زنگ تلفن و بدنبالش شنیدن صدای آدمهایی که برایم آشنا هستند، به زبان خودم حرف میزنند و     " دوستشان دارم".. برایم متفاوت و مقدس است. چرا که این زبان، این چهره ها، این شهر ... این "مرز و بوم" به من تعلق دارد..

سالی که گذشت با همه لحظه های سختی که برای من به همراه داشت... با همه تنهایی ها و غم غربت آشناها.. با همه بیم و امید ها.. با همه دوری از این خانه و این پنجره.. برای من عزیز و دوست داشتنی بود..

سالی سرشار از آرامش و شادی داشته باشیم..

از همه دوستان عزیزی که برام کامنت گذاشتین و تبریک گفتین خیلی خیلی ممنونم..

*****

خدا جونم مرسییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

همین چند ساعت پیش جواب Match رو اعلام کردن.. احسان عزیز خوش خبر

من قبول شدم.... اطفال وسترن انتاریو...میدونم که با این اوضاعی که بود خیلی شانس آوردم خیلیییییییییی..... عیدیمو دادی ...ممنونتم...

امیدوارم بتونم همونقدر که این رشته همیشه برام جذاب بوده توش پیشرفت کنم و جلو برم....

دلم میخواد از دونه دونه آدمهایی که این روزها کنارم بودن و لحظه به لحظه با من نگران شدن، شاد شدن، غمگین شدن و... تشکر کنم.. از همتون ممنونم..

پدر و مادر عزیزم،  لیلا جون، نادر جون،  استاد عزیزم: مجید سینکی، شهره جان، ساراهای عزیز.. حامد مهربان.. احسان جونم.. نرگس نازنین.. مهبان جون، و خلاصه

 هم وبلاگی ها که با بودنتون خیلی وقت ها روزهام رو روشن کردین...

از همتون ممنونم... دوست دارم اونچه که دارم،خوشحالیم رو، با همتون قسمت کنم...

پيام هاي ديگران ()

لینک نوشته

پنجشنبه ٢٤ اسفند ،۱۳۸٥ - سمیرا

مرسی از لطف همه.. تک تک پيام ها و ایمیل ها هم کمک بود و هم شادی آور. مرسی..

****

مهاجرت، تار و پود آدم را خوب از هم جدا میکند... خیلی لحظه ها حال یک آدم ناتوان بیچاره را پیدا میکنی.. همین تو! همین تویی که یک لبخند نیمه کج، که از پدرت به تو رسیده، همه پاسخت بود به آدمهای اطراف وقتی میخواستند مجابت کنند که "فلان کار شدنی نیست"...

حالا حواست هست؟ میبینی؟ با همه وجودت لمس میکنی که نمیتوانی؟؟

بله من نمیتوانم. دلم میخواست الان، همین حالا ایران بودم. میدانم که تو با همان صدای آرام و اطمینان بخشت، مثل همیشه میگویی که :‌ "من خوبم.  همه چیز خوب است.. " اما من دلم میخواست به خاطر دل خودم همین حالا پیش تو باشم. پیش تو که میدانم رنگ به صورت نداری..و کماکان لبخند میزنی که "خوبم..."

حقیقتی است که ما دیگر با هم زندگی نمیکنیم.. که دیگر باید خیلی چیزها را ندانم و خیلی ها را آخر کار متوجه شوم.. وقتی که فقط خوشحالی که "به خیر گذشته" یا "دیگر مشکلی نیست.." وقتی که همه آن ثانیه های سخت را تنهای تنها گذرانده ای، نکند که من نتوانم به رییس دپارتمان اطفال دانشگاه وسترن انتاریو لبخند بزنم..  و البته این دانشگاه یکی از بهترین های آمریکای شمالی است و حتما میارزد به اینکه تو آنجا تنها فکر کنی، تنها آسیب ببینی، تنها مریض شوی و تنها زندگی کنی..

یادت هست که از تنهایی چقدر میترسیدم؟ از دوریت؟  چند بار تا ۲۰ میشمردم تا از دستشویی بیرون بیایی؟ چند بار صدایت میکردم که بگویی "جانم.. " که من جواب ندهم که دوباره سوال کنی که بگویم : "هیچی میخواستم ببینم هنوز اونجایی.. " که از در فرضی آن ۴ دیواری جایی نرفته باشی، که من را تنها نگذاشته باشی...

یادم نمیاید که تو من را تنها گذاشته باشی.. نه آنروزها و نه هیچوقت دیگر.. نه من را و نه هیچ کدام از ما را... هیچ لحظه ای من خودم را بدون تو ندیدم.. چه همان روزها که ۳/۴ ساله بودم و از پشت در صدایت میکردم.. چه آنروزها که به خاطر شیطنت هایم، مدام در دفتر مدرسه بودی.. چه آنشب توی اورژانس بیمارستان هفت تیر... یا آن ۲۴ ساعت، تمام طول پرواز از تهران تا تورونتو، همین چند وقت پیش.. خرداد ۸۵

دلم برایت تنگ شده..برای صورت مهربانت، برای لبخند کمرنگت. برای چشمهای زیبا و متواضعت.. برای صدایت.. برای اینکه صبح ها از خواب یبدارم کنی.. برای اینکه دستت را روی صورتم بگذاری و به من قول بدهی که آینده ام روشن است.. هرچه که میخواهد شده باشد..

میبینم که نمیتوانم کنارت باشم. میبینم که همه آنچه یاد گرفته ام برای تو به کار نیامده.. میبینم که شاگرد زرنگ بودن من مال مادرم نبوده.. حالا را میبینم و به روزهایی فکر میکنم که شاید دلم بخواهد همه افتخار فارغ التحصیلی از یک دانشگاه North American را بدهم.. برای اینکه بتوانم با تو و پدرم در همان خانه زندگی کنم.. برای اینکه صبح ها از خواب بیدارم کنی..

میدانم که آرام آرام همه اطاق های آن خانه خالی میشوند و شما فقط منتظر صبح های شنبه میشوید که اینجا شب روز تعطیل باشد، تکنولوژی ما را به هم وصل کند، ما بپرسیم "چه خبر؟"  و  شما بگویید:

 "ما خوبیم.  همه چیز خوب است...."

این روزا تمومی نداره..

از هرچی لباس پوشیدن و خوشگل کردن و لبخند زدن و توضیح دادن خودت و اهدافت برای آدمهای مختلف و " ارزیابی " شدنه.. حالم به هم میخوره....

هنوز کلی مونده... دلم میخواد میرفتم ایران. توی اطاق خودم، توی تخت خودم، میخوابیدم و فعلا فعلنا بیدار نمیشدم...

اگه این جریان منو با خودش نبره و مهلتی بم بده.. از ماجراهای "سمیرا و اینترویوهایش!! " حتما خواهم نوشت....

پيام هاي ديگران ()

لینک نوشته

جمعه ٢٠ بهمن ،۱۳۸٥ - سمیرا